بسم الله الرحمان الرحیم

آیت الله شهید سید حسن شیرازی در کتاب شیوه های یاری غریب کربلا می نویسد.

... اگر عزاداری های بر پا شده برای امام حسین علیه السلام از روز شهادتش تا امروز نبودند، این انقلاب محدود نمی توانست مجالی برای اهداف بزرگ آن بگشاید و حکومت بنی امیّه را رسوا سازد و هم چنین حکومت هایی که انحراف آن ها را به ارث بردند.

... امام حسین علیه السلام امام یک نسل نبود، بلکه امام همه نسل ها تا روز قیامت است.

پس باید همه اعمال و گفتارش – و بیش از همه انقلابش – جهانی و جاویدان باشد، و مشکلات هر روز و دایمی را تا روز قیامت علاج کند. انقلاب امام حسین علیه السلام را تنها برای آن نسل دانستن، بزرگترین جنایت در حقّ آن امام است. چرا که این سخن معنایش محدود کردن رسالت اوست؛ رسالتی که برای آن خلق شد و برای آن کشته شد.

یقین به این هدف از مهم ترین عواملی بود که ائمه علیهم السلام را وا می داشت تا خود مجالس عزاداری را بر پا دارند و بر شیعیان اصرار ورزند که برای اهل بیت علیهم السلام ، مخصوصا ً امام حسین علیه السلام، عزاداری بر پا دارند.

شیخ یوسف بن حاتم، شاگرد محقق حلّی، در کتاب (( درّ النّظیم ))، از امام رضا علیه السلام نقل کرده است که آن حضرت فرمودند: (( هنگامی که خواستم از مدینه به قصد خراسان خارج شوم، خانواده ام را جمع کردم و به آنان دستور دادم برای من ندبه سر دهند تا من صدای آن ها را بشنوم. سپس 12 هزار دینار بین آنان تقسیم کردم و به آن ها گفتم: من دیگر هرگز به نزد اهل بیت خود باز نخواهم گشت.))

... و در ((مناقب)) از ابی مخنف آمده است: (( هنگامی که زنان وارد خانه یزید شدند، کسی از فرزندان معاویه و ابی سفیان نبود، مگر این که با گریه و نوحه سرایی بر حسین علیه السلام به استقبال آمدند و آنچه را که بر تن داشتند و نیز زیور آلات خود را انداختند و برای امام حسین علیه السلام سه روز عزاداری بر پا نمودند...))

و در(( جلاءالعیون)) از سیّد بن طاوس آمده است: (( ... هنگامی که زنان امام حسین علیه السلام و خانواده اش از شام باز می گشتند و به عراق رسیدند، به راهنما گفتند که ما را از راه کربلاء عبور بده. وقتی که به محلّ جنگ رسیدند، جابر پسر عبدالله  انصاری و جماعتی از بنی هاشم و مردانی از فرزندان رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم را دیدند که برای زیارت قبر امام حسین علیه السلام آمده بودند و به عزاداریی که جگر ها را می سوزاند پرداختند، زنان آن منطقه هم به آنان پیوستند و چند روز را همین گونه عزاداری کردند.))

... ائمه و اهل بیت علیهم السلام تنها برای برپایی عزا برای شهدای خویش  اکتفا نکرده اند، بلکه شیعیان را به بر پایی عزا بر ایشان توجّه داده اند.

از امام باقر علیه السلام نقل شده است که فرمود: (( خداوند رحمت کند بنده ای را که با یکدیگر جمع می شود و امر ما را ذکر می کنند و همانا که سومین آن ها ملکی است که برایشان استغفار می کند. هیچ دو نفری جمع نشدند که ذکر ما را بکنند، مگر آنکه خداوند به آن دو نفر می بالد. و اگر جمع شوید و به ذکر ما مشغول باشید، ما را زنده نگه داشته اید. بهترین مردم بعد از ما کسانی هستند که امر ما را یاد آوری می کنند و دیگران را به ذکر ما دعوت می نمایند. ))